In het opschrijven van de gebeurtenissen ligt een kracht verscholen om de realiteit behapbaar en wellicht zelfs dragelijk te maken. Maar soms heb ik het idee dat ik te maken heb met een maatschappij die me toeroept: 'Je kunt het dak op'. Mijn leeftijd is voorbij de tachtig. Soms zit ik in de virtuele put, soms ben ik heel actief. Ik begon met schrijftherapie. Vervolgens is er iets in mij wakker geworden. Iets wat lang, tè lang in mij opgesloten had gezeten. In deze , door mijzelf geschreven en uitgegeven bundel , heb ik copilot de opdracht gegeven om de teksten te analyseren. Hopelijk draagt dat bij aan de leesbaarheid van deze bundel. De uitleg is zeer verhelderend en ik sta er helemaal achter. Misschien is het ook een middel om de taalvaardigheid van de studerende jeugd wat op te krikken. Naar mijn mening is daar beslist behoefte aan. Poëzie is voor menig lezer(es) een brug te ver. Het blijft een elitaire aangelegenheid. Zelf heb ik vaak naar woorden moeten googelen of in woordenboeken zitten snuffelen. Nu nog, op de leeftijd van tweeëntachtig leer ik nog elke dag nieuwe woorden bij. Het dichtersbloed blijft stromen omdat ik spelen met taal geweldig leuk vind.